Το φεστιβάλ του ΤΗΧΕΙ, του οποίου η διεξαγωγή επίκειται, ευαγγελίζεται την παροχή στους φοιτητές του τμήματος της δυνατότητας έκφρασης. Πόσο, αλήθεια, η εν λόγω επαγγελία απηχεί την πραγματικότητα, αναρωτιόμαστε· πόσο βαραίνουν οι ανησυχίες μας κατά τη λήψη των αποφάσεων που μας αφορούν; Λαμβανομένου υπόψιν του γεγονότος ότι ουδέποτε η γνώμη οποιουδήποτε εξ ημών ζητήθηκε για το πώς, ας πούμε, καταρτίζεται το πρόγραμμα σπουδών, για το περιεχόμενο και τον τρόπο διδασκαλίας των μαθημάτων. Δεδομένου ότι από πλευράς της μεγάλης πλειονότητας των διδασκόντων εκλαμβάνεται κάθε ένσταση που κατατίθεται ως απειλητική, αμφισβήτηση του ρόλου τους. Έχουμε άλλη γνώμη, οι άλλες απόψεις πρέπει να διατυπώνονται ελεύθερα καθημερινά -και, επίσης, όχι για το θεαθήναι, καλόν είναι να λαμβάνονται και υπόψιν- στα πλαίσια της περίφημης "ακαδημαϊκής ελευθερίας", εφόσον, βέβαια, αποτελεί μέλημα το να διατηρεί αυτή οποιοδήποτε περιεχόμενο, να μη συνιστά αφηρημένη έννοια.
Δεν προτιθέμεθα να συναινέσουμε με τη συμμετοχή μας στη φιλοτέχνηση αυτής της πλασματικής εικόνας, όπου για ένα διήμερο θα προβάλλεται η τάχα "ελεύθερη έκφραση" των φοιτητών, που, λοιπόν όχι, διόλου δεν θα αντικατοπτρίζει αυτήν την πραγματικότητα που επικρατεί καθ' όλη την υπόλοιπη διάρκεια του έτους, οπότε και κάθε πρωτοβουλία από αυτούς προερχόμενη αποθαρρύνεται ή και καταστέλλεται. Το περιβόητο φεστιβάλ του τμήματος στο νου φέρνει το γελοίο θεσμό της "Βουλής των εφήβων", αντιμετωπίζοντας μας, όχι ως εφήβους, ακόμη χειρότερα, ως νήπια που θα παίξουν το Σ/Κ με τις δακτυλομπογιές – δεν θα αρκεστούμε σε αυτό το ρόλο που μας επιφυλάσσεται. Ή το έθιμο της γυναικοκρατίας. Οι γυναίκες, λέει, για μια μέρα στις απόκριες πηγαίνουν στο καφενείο και οι άντρες φορούν την ποδιά και ασχολούνται με τις οικιακές εργασίες... Δεν θα 'ταν ανάγκη να αφιερώνεται μια "ειδική" μέρα, εάν καθ' όλη την υπόλοιπη διάρκεια του χρόνου δεν εφαρμοζόταν το αντίστροφο. Έτσι και σε μας: γιατί τόση πρεμούρα, τόση σπουδή, για την ανάδειξη της πρωτοβουλίας των φοιτητών εάν το ίδιο καθεστώς ελευθερίας τελεί εν ισχύει συνεχώς;
Αλλά, τέλος πάντων, υπάρχει και μια διαφορά, αφού αν στην "Γυναικοκρατία" οι γυναίκες αναλαμβάνουν τελετουργικά τα ηνία, για μια μέρα έστω, εδώ στα καθ' ημάς όλη η φασαρία γίνεται για να διαφημιστεί η σχολή, να διαχυθεί η κυρίαρχη άποψη για την οποία, ναι, η επιστράτευση της "αιχμής" της τεχνολογίας είναι πανάκεια, συνοδευόμενη από την αποσιώπηση της κριτικής που θέλει να είναι αιχμηρή απευθυνόμενη έναντι αυτής. Οπότε η αντιμετώπιση που αρμόζει είναι αυτή η πρακτική του "μποϋκοτάζ", του οικονομικού αποκλεισμού, αφού έχουμε να κάνουμε, επί της ουσίας, με μία εμπορική δραστηριότητα. Εφόσον αδημονούμε ορισμένοι να δείξουμε τις δουλειές μας, ας εστιάσουμε τις προσπάθειες μας στο να επιτύχουμε την έλευση της αλλαγής αυτής που θα ενισχύει τη μεταξύ μας αλληλεπίδραση, την έκφραση, πάντοτε· είναι η περιχαράκωση της εντός των συντεταγμένων, που ορίζονται ερήμην μας, του φεστιβάλ, γι’ αυτήν της την απουσία ένα εξαιρετικά ανεπαρκές υποκατάστατο. Η επικοινωνία μας με τους “απ’ έξω” μπορεί να επιδιωχθεί σε ανύποπτο χρόνο, με όρους που εμείς θα έχουμε θέσει· δίχως να τελούμε υπό την αιγίδα, την κηδεμονία όσων αποβλέπουν αλλού και κεφαλαιοποιούν αυτήν μας τη διάθεση. Προτρέπουμε στη μη συμμετοχή σε αυτό, να “αμαυρώσουμε” το φεστιβάλ…
