Xρόμα του Χρίματος from xromatatoupolemou on Vimeo
Λίγα λόγια για το έργο που παρακολουθήσατε…
Για μια φορά ακόμη, ήμασταν άτακτοι. Το απόγευμα της Παρασκευής 28 Μαΐου με την έναρξη της διημερίδας, που, στα πλαίσια πάντοτε του «φεστιβάλ οπτικοακουστικών τεχνών», έλαβε χώρα στο κτήριο της Ιονίου Ακαδημίας –και σε συνέχεια της προηγούμενης παρέμβασης μας– δώσαμε το παρόν, προσθέτοντας στις επιστημονικές εργασίες μια εικαστική πινελιά· επιμελούμενοι την έκθεση ζωγραφικών έργων με τίτλο «Το Χρόμα του Χρίματος», χαρίσαμε στους τυχερούς συμμετέχοντες την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με τις νεότερες καλλιτεχνικές τάσεις εν τη γενέση τους.
Λίγο αργότερα το πρόγραμμα προέβλεπε διάλλειμα για καφέ· σταθήκαμε παρακειμένως –είχαμε νωρίτερα ανεπιτυχώς αποπειραθεί να διοργανώσουμε «διαγωνισμό ταχυφαγείας», ενώ, όπως ίσως διακρίνατε, επιχειρήσαμε μουσικές παρεμβολές, θελήσαμε να επενδύσουμε ηχητικά το γεγονός– και κέντρισε η παράταιρη παρουσία μας, όπως φάνηκε, την περιέργεια των παρευρισκομένων. Η μικρή δε διαμαρτυρία μας “διεθνοποιήθηκε”, διαπιστώσαμε· μετά δυό μέρες ένας εκ των διεθνών προσκεκλημένων προσέγγισε κάποιους εξ ημών, εκφράζοντας ενδιαφέρον για τις ενέργειες των «strikers», όπως μας απεκάλεσε – οι “παραστάσεις” μας είχαν, κατά πως φαίνεται, επιτύχει έναν από τους στόχους τους, καθιστάμενες αντικείμενο συζήτησης, φέρνοντας τους “ιθύνοντες” του φεστιβάλ στη μάλλον δυσάρεστη θέση, όπου καλούνταν να απαντήσουν στις ερωτήσεις για το τι συνέβαινε. Αξίζει ίσως να ειπωθεί ότι ο φιλοξενούμενος μας επέδειξε έναντι των θέσεων μας, που εν τάχει του εκθέσαμε, σαφώς μεγαλύτερη κατανόηση και συμπάθεια εν συγκρίσει με τους αποδέκτες της αμφισβήτησης μας.
Ερχόμενοι σε αυτούς τους τελευταίους, θα είδατε στο βίντεο τον κο Πρόεδρο να μας προσεγγίζει· ήταν ίσως ανακουφισμένος, τα χειρότερα απεφεύχθησαν. Δεν μεταφέραμε το δρώμενο στο εσωτερικό της αίθουσας κατά τους χαιρετισμούς από πλευράς των ακαδημαϊκών αρχών, κάτι που, εφόσον συνέβαινε, εικάζουμε, θα προξενούσε τον εκνευρισμό του Πρυτάνεως που έτσι ενδεχόμενα θα εκδήλωνε τη δυσφορία του, θα επέπληττε τον κύριο Κανελλόπουλο για την ανάρμοστη συμπεριφορά μερίδας φοιτητών του. Επιδείξαμε τη μέγιστη κατανόηση, φανήκαμε, για ετούτη τη φορά, μεγαλόκαρδοι. Και ως εκ τούτου την έκδηλη αμηχανία και τον προβληματισμό διαδέχονταν οι χαριεντισμοί, η “παιχνιδιάρικη” διάθεση. Για κάτσε να δεις, τι μου θυμίζει… Μα ναι, είναι σαν εκείνα τα πλάνα· από δελτίο ειδήσεων. Ο Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων επισκέπτεται σχολικό συγκρότημα· παίζει στο προαύλιο μπάσκετ με τους μαθητές· είναι για την κάμερα. Ας διευκρινίσουμε ότι το γεγονός του δανεισμού του ονόματος μας από τους ιθαγενείς της Β. Αμερικής δεν σημαίνει ότι θα εξαγορασθούμε για χάνδρες και καθρεφτάκια. Διαπραγματεύσεις… Η επίθεση φιλίας που εξαπολύθηκε κόστισε στον επιτιθέμενο. Αυτό το photo opportunity υπήρξε ατυχές· ο φακός της κάμερας μας στάθηκε βέβαια αδύνατο να κλέψει την ψυχή του· στέρησε, όμως, απέσπασε λίγο από το «κύρος» του ανδρός.
Επιμένοντας στον παραλληλισμό που προηγήθηκε, αξίζει ανάμεσα στις υπουργικές ντρίπλες να παρατηρήσει κανείς τούτη την ειρωνεία: Είναι αυτός που προσποιείται –προσποίηση και σπάσιμο της μέσης– ότι παίζει μπάσκετ με τα παιδιά εκείνος ο ίδιος που, αναγκάζοντας τα να μοιράζουν το χρόνο τους ανάμεσα στα σχολικά θρανία και αυτά των φροντιστηρίων, διαγωνιζόμενα για μια θέση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, τα αποτρέπει από το να παίζουν ή να κάνουν οτιδήποτε άλλο. Δεν γίνεται όμως να «παίζουμε» μόνον όποτε εσείς το θέλετε. Αν υπήρξε κάτι που ήταν αδύνατο να διαφύγει της προσοχής κατά τις εκδηλώσεις που διεξήγοντο στα πλαίσια του φεστιβάλ, αυτό δεν ήταν άλλο από την εξαιρετικά περιορισμένη προσέλευση των φοιτητών. Κάποιοι υιοθέτησαν την προτροπή μας, άλλοι σκόπευαν ούτως ή άλλως από άποψη να απόσχουν ανεξαρτήτως αυτής, απλά απαξιώντας. Αλλά για την πλειονότητα, νομίζουμε, οι προβληματισμένοι «υπεύθυνοι» απλά θέρισαν ότι έσπειραν· απεδείχθη αυτό που και στο παρελθόν έχουμε επισημάνει: πως όταν κάθε πρωτοβουλία καταστέλλεται –αφού, το λέμε για πολλοστή φορά, καλούμαστε απλά να ανταπεξέλθουμε σε “προδιαγραφές” που θεσμοθετούνται ερήμην μας–, κανείς εισπράττει την απροθυμία, την αδιαφορία, την απάθεια, ακόμη και στις “ειδικές” εκείνες περιστάσεις, οπότε και επιζητεί τη συμμετοχή αυτών των οποίων κανονικά περιορίζει σε ασφυκτικά πλαίσια. Και, επομένως, παρατηρήθηκε το φαινόμενο ακόμη και όσοι παρουσίαζαν εργασίες τους να παρίστανται, συνήθως, μονάχα σε αυτές τις εκδηλώσεις στων οποίων να πλαίσια εκτυλίσσονταν οι παρουσιάσεις τους.
Έτσι κι εμείς μεταβαίνοντας στον «Αμπελώνα», όπου θα ολοκληρώνονταν οι εκδηλώσεις του φεστιβάλ, προετοιμασμένοι να προσφέρουμε ένα υπερθέαμα, μη καταδεχόμενοι, όμως, να εμφανισθούμε ενώπιον ενός τόσο ολιγάριθμου κοινού, περιορισθήκαμε σε αυτήν την αυθόρμητη, αυτοσχεδιαστική αποχαιρετιστήρια performance που απαθανατίσθηκε για την ιδικήν σας τέρψιν και αποτελεί το τρίτο και τελευταίο μέρος του βίντεο. Κλείνοντας θα θέλαμε να απευθύνουμε τις θερμές μας ευχαριστίες στον χορηγό μας βατραχάνθρωπο Ege, τους λοιπούς που πλαισίωσαν τα δρώμενα μας, όπως και όλους όσους ανάμεσα στους συμφοιτητές εξέφρασαν ποικιλοτρόπως τη συμπαράσταση τους.
Ακολουθεί ο «Κατάλογος έκθεσις»…
«Το χρόμα του χρίματος – κατάλογος έκθεσις
Γράφουμε στι φονιτικί γραφί· ι ορθογραφία ίνε περιτί. Τιν καταργούμε, καταργούμε ό,τι δεν στέκετε ικανό να αποφέρι κέρδος· ίνε γι’ αυτό άχριστο, στερίτε λόγου ίπαρξις, διαδασκόμαστε. Προτρέπουμε στιν ανικτί όσο κε απροσχιμάτιστι ιιοθέτισι αυτίς τις παραδοχίς, ετούτου του δόγματος: Ωρέο ίνε ότι σινεπάγετε χριματικό όφελος. Ι όρα έφτασε να απαλαγούμε από τιν αχρίαστι σεμνοτιφία, να αποτινάξουμε κάθε γελίο ενδιασμό, ένδιξι αδιναμίας· να μιν ντραπούμε πια για αφτίν μας τιν ένδια. Δεν ιφίστατε λόγος να εριθριούμε, να επιστρατέβουμε προκάλιμα, πικίλα προσχίματα. Καμία τίψι· απενοχοπιιθίτε! Ας γίνουμε πια ελέφθερι. Ελέφθερι ικονομία. Ι ικονομικί συσόρεφσι, ι άφξισι ίνε ι ακατάπαφστι σιγκέντροση καλιτεχνικόν έργον. Ι λίστα του φορμπς με τους μανιόδις συλέκτες έργον τέχνις. Τα χαρτονομίσματα του εβρό θα γίνουν ταπετσαρία σε φτινά εστιατόρια. Pop art. Ι τράπεζες ίνε μουσία τις ιπερσιγχρονις τέχνις· ναϊ του λαϊκού πολιτισμού. Λαϊκά ομόλογα· ι κρίσι τις τέχνις μεταδίδετε στιν πραγματικί ικονομία – τα δίο ίνε ένα, ι τέχνι ίνε να κάνις τα τρία δίο. Τριόδιο. Ασόδιο· ι ικονομία του καζίνο. Πέζο το παντελόνι μου· ας απογιμνοθούμε… Μιν ξοδέβεστε σε στίχους, αφίνετε γιμνούς τους τίχους – να κάνουμε να πέσει το ΤΗΧΕΙ του αίσχους! Λέμε: δεν θέλουμε τι μέσεφσι του διμιουργού, τι μεσολάβισι του έργου τέχνις. Όχι πια αγοραπολισία έργον τέχνις· ι τέχνι ίνε ι αγοραπολισία. Ι τέχνι (ί ακόμα: ι σιμασία, το νόιμα…) είναι περιτί. Τιν καταργούμε, καταργούμε ό,τι δεν στέκετε ικανό να αποφέρι κέρδος· ίνε γι’ αυτό άχριστο, στερίτε λόγου ίπαρξις, διαδασκόμαστε. Προτρέπουμε στιν ανικτί όσο κε απροσχιμάτιστι ιιοθέτηση αυτίς τις παραδοχίς, ετούτου του δόγματος: Ωρέο ίνε ότι συνεπάγετε χριματικό όφελος. Ι όρα έφτασε να απαλαγούμε από τιν αχρίαστι σεμνοτιφία, να αποτινάξουμε κάθε γελίο ενδιασμό, ένδιξι αδιναμίας· να μιν ντραπούμε πια για αφτίν μας την ένδια. Δεν ιφίστατε λόγος να εριθριούμε, να επιστρατέβουμε προκάλιμα, πικίλα προσχίματα. Καμία τίψη· απενοχοπιιθίτε! Ας γίνουμε πια ελέφθερι. Ελέφθερι ικονομία.
ΊΜΑΣΤΕ ΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΟΝ…
Κίνιμα για ένα ικονομιστικό Μπάουχαους
& ένα φαντασιακό Άπαρτχάιντ»
